BREATH OF LIFE

دیروز با بچه های دانشگاه رفتیم کوه. تاثیر کروناست یا چون آشنایی با بقیه نداشتم اونقدرا، بودن تو جمع های خیلی بزرگ اونجوری بهم حال نمیده. یادم نمیاد راستش، شاید قبلن هم حال نمیداده. فکر میکنم از اول همینطوری بودم. سکوت و خلوت، دلم سکوت و خلوت میخواد. یا مکالمات درست و حسابی تر. امروز ک میاد دنبالم و میریم بیمارستان جدید. روزای خوبی توی بیمارستان داشتم هفتهی گذشته. یک ماهی که تعطیل بود رو پرداختم به برطرف کردن ترسهام و نتایجش رو به چشم دیدم. صبح ها به طور خودکار ساعتای ۵ و ۶ بیدار میشم. مثل قبل نمیتونم طولانی بخوابم. حالم خوبه. فکر میکنم همین توضیحات کافی باشه.  BREATH OF LIFE...